Oysa ben tümüyle görünmez olmak istiyordum.

14 okuma
14 Mart 2017 Genel kategorisinde zeynep yazdı
Buraya yazmayı uzun zamandır düşünüyordum. Kendi sorunumu yazmayı. Çünkü her kadının aynı dertten etkilenme biçimleri ve oranları başka başka ve ben sanırım her şeyden evvel kendi etkilenme biçimimi anlamaya çalışıyorum. Çünkü yaşamakta olduğum şeyin üzerimdeki etkisini, günlük yaşamıma etkisini, aynaya bakarken gördüğüm yüzü, yürüyüşümü, oturuşumu ne kadar değiştirdiğini, ve hatta çevremdekilerle ilişkimi ne kadar etkilediğini göremediğimi hissediyorum. Ve kendime ait bir bakış açısı oluşturamadan işin toplumsal boyutunu da tam anlayamayacağımı düşünüyorum.


Alışıyoruz. Alıştık. İlk memelerimiz çıkmaya başladığından beri, hatta belki de ondan da önce taciz edilmeye başladık, taciz etmeye başladılar (birileri..)

Ve sonra bir bakıyoruz, alışamamışız. Bir kısır döngü gibi. Alıştım, alışamadım, alıştım, alışamadım.

Zaman içinde cesurca karşılık vermeyi, karşımdakini küçük düşürmeyi, kendimi sorumlu tutmamayı, özgürce giyinmeyi, özgürce başım dik yürümeyi öğrendim.

Bu yaz fark ettim ki, öğrenemediğim en önemli şey, asıl öğrenmem gereken şey.

Biz kadınlar olarak, doğuştan itibaren kendimizi erkeğin gözünden görmeyi, erkeğin gözünden değerlendirmeyi öğreniyoruz. Birçok zaman farkına bile varmadan. Kendi gözümüzden kendimizi değerlendiremeyecek noktaya çok küçük yaşlarda geliyoruz. İşin ironik tarafı, "erkeğin gözü" dediğim şeyin tamamen hayali bir olgu olması. Yok böyle bir göz. Gelgelelim, böyle bir gözün varolmadığını fark ettikten sonra bile, o izlenme, çıplaklık ve kırılganlık duyguları yok olmuyor.

Çünkü bu duygular, toplumsal yaşamda her an bedenlerimiz üzerinde kurulmuş olan iktidarla yineleniyor. Bu yaz her sokağa çıkışımda her üç erkekten ikisinin bakışlarına maruz kaldım. Evet, maruz kaldım. Edilgen oldum çünkü. Kendi bedenimle sanki bir başkasına aitmiş gibi ilişkilendim. Çünkü bedenim herkes tarafından görülebilecek, isteyen tarafından çeşitli fantezilerde kullanılabilecek, yine isteyen tarafından ellenebilecek bir nesneydi. Oysa ben tümüyle görünmez olmak istiyordum.

Bu öyle bir duygu ki, kendimizi algılama biçimimizi etkiliyor ve bizi hiçbir zaman yalnız bırakmıyor. Kaçacak hiçbir deliğimiz yok çünkü kendi gözümüzde de birer nesneyiz.

Benim derdim bu. Kızgınlığım bu.
Taciz taciz anında kalsaydı belki alışabilirdik.
Belki ağız dolusu küfürle rahatlayabilirdik.

Benim tacize karşı savaşım, bedenimi geri kazanma savaşım.
Bu yüzden bu kadar zor. Ve bu yüzden hayati.

Cevabınız

Adınız (isteğe bağlı):
Gizlilik: E-posta adresiniz yalnızca bu bildirimlerin gönderilmesi için kullanılacak.
Spam Koruması:
Gelecekte bu doğrulamadan kurtulmak için, lütfen giriş yapınız veya üye olunuz.

İlgili tacizler

0 cevap 24 okuma
0 cevap 14 okuma
14 Mart 2017 Genel kategorisinde semiha yazdı
0 cevap 477 okuma
Taciz var sitesi sizlere uğradığınız tacizlerin diğer üyelerimiz tarafından cevaplanması ve çözülmesi için bir ortam sağlar. Bu konuda dayanışma içinde olarak ne yapmanız gerektiği konusunda rehberlik eder.

Hikayenizi paylaşarak dünyaya cinsiyetçiliğin var olduğunu, kadınlar tarafından hergün karşı karşıya kalındığını ve tartışılması gereken meşru bir sorun olduğunu gösteriyorsunuz.
Teşekkür ederiz.
Sitemizde yazılan tacizlere rehberlik ve danışmanlık yapacak psikolog, rehber, sosyolog, avukat, pedagog veya bu süreçte yardım etmeye gönüllü aktivist arkadaşlara ihtiyaç duymaktayız. Lütfen üye olduktan sonra yardım etme talebini Admin kullanıcısına mesaj olarak iletiniz. Burası ancak dayanışma içinde işe yarar bunu unutmayınız.

119 taciz

46 cevap

0 yorum

367 üye

...