Yanlış anlama kardeşimsin..

30 okuma
15 Mart 2017 Genel kategorisinde Müge yazdı
Kadın başına var kalmak…
İnsan anlattıkça hafifler denir. Gerçekten de mühimdir anlatmak, önce kendine bile olsa

Kadınların anlatacakları bitmez aslında, omuzda yılların yükü.
Kadın olduğumuz için başımıza gelenleri, bize yaşatılanları birbirimize anlatırsak daha güçlü hissedeceğimizi düşündüğüm için anlatmaya başladım ben...Çünkü bu hayatta kadın olarak var kalmak çok zor. Bu nedenle birbirimizi dinlememiz gerçekten çok önemli…
Gökçe'nin hikayesinde de olduğu gibi taciz edildiğimizde bununla tek başımıza mücadele etmemiz, kendimizi tacizden korumamız bile zor. Zorlaştırıyorlar.
Benim başıma gelen olayda da bunu fark ettim biraz. Kara kara düşündüm, düşünüyorum ve şimdi sizlerle paylaşıyorum…

Yeni taşındığım eve bir tamirci gelecekti. Elbette öyle yoldan geçen bir adam değildi. Bir kurumu aradım, onlar da birini göndereceklerini söylediler. Bir telefon verdiler. Öncelikle o kadar çok bekletildim ki telefonla eve gelecek adamı aradım. Sonunda geldi. İşimi yaptırdığım birine elbette kibar davranırdım. Geç kaldığı için bile pek söylenmedim. Biraz serzenişte bulundum. O da türlü mazaret uydurdu: trafik, zorlu arızalar vs.
Herif çok çenebazdı. Tabii hangi okulda okuduğum soruldu, mezun olduğumu söylemem üzerine şaşırıldı (çünkü daha küçük olduğumu sanmıştı), sonra nereli olduğum soruldu, annem babamın nerede olduğu vb. Buraya kadar çok sıkılmakla birlikte çok ters de davranmadım çünkü muhabbetşinas biri olmamama rağmen böyle sorularla bakkalda, çakkalda çok karşılaşırdım. Özellikle de “nerelisin ve öğrenci misin?” soruları adamların yüzüne hiç bakmasam bile karşıma çıkar bazen. Ancak bu sefer bunla kalmadı. Adam asla susmuyordu. Yalnız mıydım, evli miydim vb şeyleri merak ediyordu ve evlilik sorusuyla birlikte ben gerildim. Benim gerginliğim üzerine adam, “yanlış anlama kardeşimsin, ben de evliyim, üç çocuğum var” dedi; elindeki işi bırakıp çocuğunun resmini falan gösterdi. Ben de kendimi tuhaf hissettim, suçlandım adamın bu açıklamaları karşısında...Çok manasız bir durumdu.

Konuyu değiştirmek istedim çünkü artık çok sıkılmıştım. Bu arada tamiratla ilgili sorduğum sorulara üfürükten cevaplar veriyor, benim bilmeyişimle hafiften dalga geçiyordu sanki. Bu arada tekrar tekrar kardeşimsin yanlış anlama sakın, benim çoluğum çocuğum var diyordu. Bu esnada bombasını patlattı: "belki sana bizim arkadaşlardan bir kısmet buluruz diye sordum" dedi. Ben köpürdüm, adamın niyetine de derdine de içimden sövmeye başladım. Ama dışımdan yalnızca "Yok canım, daha neler" gibi zırvaladım. Adam hala, senin vardır nişanlın falan diyerek ağzımı arıyordu. Tabii ki asla var demedim çünkü bu meseleyi hayatımda biri var diyerek çözmek istemiyordum. Benim sözlerim adam için yeterli olmalıydı. Evet yalnız yaşayan bir kadındım ve onun için çok ilginç olabilir ama evlenmek gibi bir niyetim yoktu, ayrıca ona ne diye anlatacaktım. O kimdi, ona neydi?

Zaman geçtikçe adamın varlığı da beni tedirgin etmeye başladığından ona kızamıyor, bağırıp çağıramıyordum. İşi bitirsin ve gitsin diye yakarıyordum için için. Adam o gün gitti. Derin bir oh çektim, asabım çok bozulmuştu. Olayın tam üzerine arayan anneme anlatacaktım neredeyse ama bunu ailemle paylaşmam bana başka türden bir taciz ve baskı unsuru olarak geri dönerdi. “Kız başıma İstanbul’da olmama” zaten zor katlanıyorlardı.

Kendime çok kızmıştım. Ne diye korkmuştum ki, ne diye korkaklık edip herifi azarlamamıştım. Aslında sadece korku da değil tuhaf bir çaresizlikti içine düştüğüm durum. Kendimi çok suçladım ama unutayım gitsin dedim. Birkaç kişiye anlattım.

Günler sonra telefonuma bilmediğim bir numaradan mesaj geldi. Tanımadığım bir herif telefon numaramı tamirciden aldığını söylüyor ve görüşmek dileğiyle mesajını bitiriyordu. Saçma sapan bir mesajdı. Aslında tam olarak bir şey demiyordu. Öylesine çıldırdım ki mesajı ikinci kere yüksek sesle bağırmaya, sövmeye başladım. Ellerim titriyordu. Gerizekalı herif çalıştığı şirket vasıtasıyla aldığı telefonumu başka bir herife vermişti. Kendimi çok şapşal hissettim. Bende tamircinin numarası bile yoktu. Silinip gitmişti. Çaresiz bana mesaj atan salağı arayacaktım ki muhattabım o değildi aslında. Bir yandan da sinirden ağlıyordum.

Tam olarak anlayamadığı bu halimi ve bu sahneleri izlerken sevgilim, ben ararsam adamın tacize devam edebileceğini, canımın daha çok sıkılabileceğini söylüyordu. O nedenle o aramalıydı ve bunu sevgilisini koruyan adam tavrıyla yapmadığını, hatta beni anladığını, benim bu meseleyi kendi başıma halletme çabamı anladığını, haklı bulduğunu ama işin çok uzayacağını söylüyordu. Çünkü adam onun sesini duyarsa vazgeçerdi ama benim dediklerimi anlamayabilirdi. Haklıydı, adam benim naz yaptığımı bile düşünebilir ya da tacizi sürdürebilirdi. Kaldıracak halim yoktu. Erkek dünyasında ben mücadele edemiyordum.

Telefonu ona bıraktım. Konuşma çok kısa sürdü. Yavşak herif defalarca özür diledi, numarayı arkadaşından aldığını söyledi. Tabii aradan iki dakika geçmeden beni başka bir numara arıyordu. Tahmin ettim, bu tamirciydi. Sevgilim yine kendisi açmak istedi. Bu defa vermedim. O da ısrarcı olmadı. Ona benim iki çift lafım vardı. Ben söyleyecektim. Benim meselemdi.

Adam konuşmaya çabalarken ben aralıksız bağırdım. Hatırladığım kadarıyla “ona yalnız bir kadının” telefonunu nasıl böyle verebildiğini söyledim. Adam eve gelip durumu açıklayacağını söylüyordu. Biraz tırstım. Adam çok defa aradı. Baş edemedim. Bir defasında “mecburen” yine sevgilime verdim. Ona ısrarla benim neyim olduğunu soruyordu. Resmen arada bir erkeğin olması nedeniyle paçaları tutuşmuştu. Sevgilim tabii ki adama neyim olduğuna dair bir açıklama yaptı. Bağırış çağırışlarla gün bitti. Ben sinirimle kaldım.

Sevgilim ve başka birkaç dost “şikayet edelim” dediler. Ben evimi biliyor diye çekindim, korktum. Bir şey olamazdı tabii ama mahallede laf çıkarabilir diye düşündüm. Kapıya gelir, tatsızlık çıkar diye düşündüm. (Birkaç gün yolda birilerini ona benzetip panikledim hatta) Bu saçma sapan olayı unutmak istedim. Neden kızmadım, neden bağırmadım, acaba samimi mi davrandım, nasıl da şapşalım diye kendimi suçluyorum. Ben nerde yanlış yaptım dedim günlerce. Günlerce de sürdü bu. Aslında bugün yazarken bile biraz huzursuzlandım, belki de utandım. Yakınımda meseleyi bilenler ve sevgilim, kendimi suçlamanın yersiz olduğunu hatırlatmasalar durmayacaktım ki bunu hatırlatanlardan birinin erkek olması da ilginçtir. Kendimde hata aramam nasıl da bir içselleştirmenin sonucuydu. Neyse ki şanslıydım yanımda yöremde bana bunu gösterenler olmuştu. Ama ne kadar eziktim ki bunu kendim görememiştim. Bazen hala da göremiyorum.

Neyse bu meseleyi korktuğum ve artık yorulduğum için unutmaya bıraktım.
Kadın başına olmak, yalnız başına kadın olarak mücadele etmek zor.
Yalnız olmadığımı biliyorum aslında ama bunu daha fazla hissetmek istiyorum ama galiba. O günkü hıncım sıklıkla bir hüzne dönüyor. Bazen günün ayrıntıları içinde unutup gitsem de çoğu zaman kadınların başına gelenler içimi dağlıyor benim. Gözlerimi dolduruyor. Hazmedemiyorum hiç.

Bu nedenle yalnız olmadığımızı daha fazla hissetmek önemli. En büyük hayalimse böyle herifleri, kadınlardan oluşan, bütün kadınların dahil olabildiği birliklere dövdürmek. Bir gün dünya kadınların olacak biliyorum çünkü kadınlarla özgürleşen başka bir dünya mümkün.

Cevabınız

Adınız (isteğe bağlı):
Gizlilik: E-posta adresiniz yalnızca bu bildirimlerin gönderilmesi için kullanılacak.
Spam Koruması:
Gelecekte bu doğrulamadan kurtulmak için, lütfen giriş yapınız veya üye olunuz.

İlgili tacizler

1 cevap 60 okuma
18 Mart 2017 Genel kategorisinde Admin (12,970 puan) yazdı
0 cevap 19 okuma
5 Mayıs 2017 Sosyal Medya kategorisinde Sinem yazdı
0 cevap 120 okuma
Taciz var sitesi sizlere uğradığınız tacizlerin diğer üyelerimiz tarafından cevaplanması ve çözülmesi için bir ortam sağlar. Bu konuda dayanışma içinde olarak ne yapmanız gerektiği konusunda rehberlik eder.

Hikayenizi paylaşarak dünyaya cinsiyetçiliğin var olduğunu, kadınlar tarafından hergün karşı karşıya kalındığını ve tartışılması gereken meşru bir sorun olduğunu gösteriyorsunuz.
Teşekkür ederiz.
Sitemizde yazılan tacizlere rehberlik ve danışmanlık yapacak psikolog, rehber, sosyolog, avukat, pedagog veya bu süreçte yardım etmeye gönüllü aktivist arkadaşlara ihtiyaç duymaktayız. Lütfen üye olduktan sonra yardım etme talebini Admin kullanıcısına mesaj olarak iletiniz. Burası ancak dayanışma içinde işe yarar bunu unutmayınız.

119 taciz

46 cevap

0 yorum

367 üye

...